Τρύγος καί Τσίπουρο στήν Περίστα Εκτύπωση
Τρίτη, 16 Οκτώβριος 2012 21:10

http://sphotos-e.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/c67.0.403.403/p403x403/420392_10151188616914411_924586993_n.jpg

Στο χωριό μας η ιστορία του αμπελιού χάνεται στο παρελθόν, γιατί δεν υπάρχει σχετική για το πότε ακριβώς άρχισε η καλλιέργειά του. Τα αμπέλια μας ήσαν διάσπαρτα, Ολες οι γύρω πλαγιές απο την Κεχρινιά, τα Λακώμματα και την Αντρονιά (άντρον), από ψηλά, μέχρι τα χαμηλότερα Πλατανιά, Ξυλοκούνια, Αρτηλάκκα, Παναγιά, Παπανδριά, Παλιοφυτειά, Πέρτα τ΄αλώνη, Λιδωρά, Καρούλα, Καψάλα, Μιρτζάνη, Ξηρόρεμμα εκαλλιεργούντο με καλοκτισμένες αναχωματιές (δέματα).
Η καλλιέργειά τους ξεκινούσε με το κλάδεμα που γινόταν συνήθως γύρω στα Χριστούγεννα ή λίγο αργότερα και ακολουθούσε το σκάψιμο (κουτρούλια γύρο από την ρίζα του φυτού). Το Μάρτιο με Απρίλιο γινόταν το ράντισμα με γαλαζόπετρα και λίγο διαλυμένο χορίδι (ασβέστη) και Μάιο το θειάφισμα και το κορφολόγημα. Ακολουθούσε ο τρύγος που γινόταν μετά τισ 20-25 Σεπτεμβρίου, ανάλογα με τον καιρό. “ΘΕΡΟΣ – ΤΡΥΓΟΣ – ΠΟΛΕΜΟΣ” έλεγαν οι παπούδες μας. Οι τρεις αυτές λέξεις μας δίνουν να καταλάβουμε ότι ο τρύγος ήταν η πιο σοβαρή και κουραστική φάση της αμπελοκαλλιέργειας.
Μπαίνοντας ο Σεπτέμβριος σε όλα τα σπίτια άρχιζαν οι προετοιμασίες. Πλέναμε τα βαρέλια (βαγιένια) και τα γεμίζαμε με νερό για να “ποκόσουν” δηλ. να διασταλούν οι ξύλινες δόγες με την απορρόφηση νερού ώστε να γίνουν αεροσταγή. Ετοιμαζαμε τα ασκιά (ήσαν δέρματα από μεγάλα ζώα όπως γίδες ή τραγιά, είχαν υποστεί επεξεργασία με κούρεμα, αλάτισμα και ράψιμο στο ένα μέρος ώστε να πάρουν το σχήμα σάκου-ασκού) και αγοράζαμε καινούργια καλάθια ή κοφίνες από πλανόδιους τσιγγάνους. εάν είχαν χαλάσει τα παλιά.

Φωτογραφία από  πρόσφατη παραγωγή [Νατάσα Πελέκη]