Συνέντευξη Αφροδίτης Παπαδογεωργοπούλου από τήν Ελατόβρυση στη ΝΕΤ Εκτύπωση
Σάββατο, 06 Οκτώβριος 2012 11:52

 

Αφροδίτη Παπαδογεωργοπούλου

Η Αφροδίτη Παπαδογεωργοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972. Βρέθηκε στα έδρανα του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια σε σχολικές τάξεις παιδιών που μοιάζουν σα να μη μεγαλώνουν ποτέ. Τα αποκαλούν παιδιά με ειδικές ανάγκες. Η πορεία συνεχίστηκε με μετεκπαίδευση στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ. Ακολούθησαν σπουδές στην παιγνιοθεραπεία, όπου αισθήσεις και παιχνίδι έρχονται να αντιταχθούν σε έναν κόσμο που είναι φτιαγμένος από και για μεγάλους.Η Αφροδίτη Παπαδογεωργοπούλου είναι Παιδαγωγός-Παιγνιοθεραπεύτρια. Εργάζεται ως Νηπιαγωγός σε Τμήμα Ένταξης και Παιγνιοθεραπεύτρια με παιδιά κι ενήλικες. Είναι συνεργάτιδα του ΚΟΙΠΕΕ(Κέντρο Οικογένειας, Παιδί-Έφηβος-Ενήλικας), μέλος του ΔΣ της Πανελλήνιας Επαγγελματικής Ένωσης Δραματοθεραπευτών και Παιγνιοθεραπευτών, επόπτρια Παιγνιοθεραπευτών, εκπαιδεύτρια σπουδαστών Παιγνιοθεραπείας και Δραματοθεραπείας στο «‘Αθυρμα» και συγγραφέας του βιβλίου «Παιδιά-πτυσσόμενα τηλεσκόπια, όταν ανακάλυψαν το μαγικό χαλί της Παιγνιοθεραπείας», εκδόσεις Κοντύλι,2010.

 

 

http://www.nopg.gr/media/web/%CE%92%CE%99%CE%92%CE%9B%CE%99%CE%9F.jpg

Από τη βικτοριανή Αλίκη του Lewis Carrol ή τη Γουέντι, σύντροφο του Πίτερ Παν στο μυθιστόρημα του James Mathew Barrie, μέχρι τη σύγχρονη "άψογη Ισαβέλλα" του Tony Ross, το μοντέλο του παιδιού που μεγάλωσε νωρίς φαίνεται να επαναλαμβάνεται στην παγκόσμια λογοτεχνία. Τόσο κλασικοί ήρωες, που συντρόφεψαν εκατομμύρια ανθρώπους στο δικό τους ταξίδι προς την ενηλικίωση κι έρχονται να εκδραματίσουν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, το τόσο συχνό παιχνίδι ακροβασίας ανάμεσα στο μικρό και το μεγάλο.. Από τη χώρα των Λιλιπούτειων στη χώρα των Γιγάντων και πίσω ξανά... Σα να πρόκειται για ανθρώπους -"πτυσσόμενα τηλεσκόπια", όπως χαρακτηριστικά λέει η Αλίκη! Η "Βέρα", η "Ινώ", ο "Στέλιος", η "Ελπίδα", η "Μαριαλένα" δεν είναι χάρτινοι ήρωες του Carrol, του Ross ή του Barrie. Είναι παιδιά απόντων σωματικά ή συναισθηματικά γονιών, οι οποίοι, λόγω των συναισθηματικών τους ελλειμμάτων, διάλεξαν να ταξιδέψουν στη δική τους Χώρα του Ποτέ Ποτέ εναποθέτοντας τις ευθύνες τους στις πλάτες των παιδιών τους. Το ερώτημα είναι αν μπορεί η Παιγνιοθεραπεία, χρησιμοποιώντας το φυσικό τρόπο έκφρασης κάθε παιδιού, το παιχνίδι, να διευκολύνει τα συγκεκριμένα παιδιά να εκφράσουν τα συναισθήματα τους και να επιτρέψουν στον εαυτό τους να "ξαναγίνουν παιδιά". Το βιβλίο απευθύνεται σε ψυχοθεραπευτές, και γενικότερα σε εργαζόμενους σε φορείς ψυχικής υγείας, εκπαιδευτικούς, γονείς, αλλά και σε όποιον αισθάνεται ότι ο ίδιος παρασύρθηκε πρόωρα στην ενηλικίωση...