headerphoto
Διαφήμιση
Μικρή μου πατρίδα... Μικρό μου Αχλαδόκαστρο... PDF Εκτύπωση E-mail
Δευτέρα, 03 Δεκέμβριος 2012 18:55

 

Ξεπροβάλλουν τα πέτρινα καλυβάκια σου
πίσω από τα δέντρα,
ντροπαλά μου ψιθυρίζουν την ιστορία τους...


Στα ερειπωμένα παντζούρια τους
που δεσπόζουν ντροπαλά στους αγρούς
διακρίνω φιγούρες άλλης εποχής...

Γυναίκες με μωρά στην αγκαλιά και ξύλα στην πλάτη,
άντρες με πρόσωπα σκαμμένα γερασμένους πρόωρα,
γιαγιάδες μαυροντυμένες ακούραστες που φουρνίζουν,
παιδιά γελαστά πάμφτωχα που παίζουν ευτυχισμένα...

Συνεχίζοντας την διαδρομή μου
σταματά η καρδιά μου να ξεκουραστεί
στα κρυμμένα πλέον αλώνια
τα βαμμένα με το χρώμα της ντροπής
για την απραξία τους...
Κουρασμένα πρόσωπα ξεπροβάλλουν
πίσω από τα χρυσά αόρατα στάχυα,
στεφανωμένα από σταγόνες ιδρώτα που λαμπυρίζουν περήφανα...

Καμαρώνουν που κλέβοντας το βλέμμα μου
ζωή αποκτούν φευγαλέα...

Καμαρώνουν τα μονοπάτια για την παλιά αίγλη τους
αγνοώντας ηθελημένα την τωρινή τους μορφή.
Καμαρώνουν οι κρυμμένες πηγές
-τα γάργαρα στολίδια της φύσης-
αγνοώντας επιδεικτικά το θάνατό τους.

Κλέφτες αυθαίρετοι της ματιάς μου
μου δείχνουν τα πεζούλια της πλατείας
γεμάτα από γιαγιάδες με μαύρα μαντήλια στα μαλλιά
που αν και " έφυγαν " ήρθαν για να διηγηθούν τις ιστορίες τους...

Μου δείχνουν τους φούρνους
για να νιώσω πολιορκημένη από τις μυρωδιές του χθες,
τότε που πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιζαν...

Μικρή μου πατρίδα...
Μικρό μου Αχλαδόκαστρο...

Κάποτε με περίμενες για να ακούσεις τις ιστορίες μου...
Τώρα με περιμένεις για να μου διηγείσαι μερόνυχτα ολόκληρα τις δικές σου...

Κάποτε ήσουν τόσο μεγάλο που μας χωρούσες όλους στην αγκαλιά σου...
Τώρα είσαι τόσο μικρό για να χωράς ίσα-ίσα στην καρδιά μου...

Δεν είσαι παρά ένα μικρό κομμάτι μου
που ολοκληρώνεις όμως το παζλ της ζωής μου...
Αγαθή Αγγελάκη

Φωτο:Χριστίνα Αγγελάκη

 
Διαφήμιση