headerphoto
Διαφήμιση
Οι Κραβαρίτες στoν αγώνα της Εθνικής Ανεξαρτησίας PDF Εκτύπωση E-mail
Σάββατο, 20 Μάρτιος 2021 17:00
 
 
 

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΜΗΣ

Αφιερωμένο σε όσους δεν ντρέπονται για την καταγωγή τους, αφιερωμένο σε όσους ψάχνουν την ιστορία του τόπου τους και δεν αρέσκονται μόνο στην παραφιλολογία και την ανεκδοτολογία γιατί δεν έχουν ιστορικά επιχειρήματα .
Ας αφιερώσουμε 10 λεπτά για να τιμήσουμε τους προγόνους μας διαβάζοντας στον παρακάτω σύνδεσμο την ιστορία της πατρίδας των Ευζώνων .

"Βενέτικο και Κράβαρι ποιόν έχουν καπετάνο
να βγή να μάση τ΄ άρματα ν΄ ασκώση μπαϊράκι,
να πολεμήση την τουρκιά και το Μαχμούτ Σουλτάνο
του Σκαλτσοδήμου σύντροφος και του Καραισκάκη "
Γ.Αθάνας

Για να κατανοήσουμε την ιστορική διαδρομή του χωριού μας ,ειδικά στην περίοδο του 1821 , πρέπει να αναζητήσουμε τη διοικητική του θέση στο χάρτη της ορεινής Ναυπακτίας στα χρόνια της Επανάστασης. Η σύγχρονη αναζήτηση μέσω του διαδικτύου με την ονοματολογία «Πέρκος» δύσκολα προσεγγίζει το θέμα. Οι μόνες πηγές είναι τα χειρόγραφα , τα βιβλία και οι τοπωνυμίες εκείνης της εποχής. Η Ιστορία του Πέρκου είναι συνώνυμη με τις λέξεις Αιτωλία, Κράβαρα και Ναυπακτία. Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε μια αναδρομή στο χρόνο και στο χώρο.
1/ Αιτωλία

Η Αιτωλία στην οποία ανήκε και η επαρχία Ναυπακτίας είχε ως όρια Δ την

Ακαρνανία, Β την Ηπειρο και Θεσσαλία, Α την Δωρίδα και Λοκρίδα και Ν. τον


Κορινθιακό Κόλπο. « Το γάρ έθνος μέγα μεν είναι το των Αιτωλών και μάχιμον, οικούν δ κατά κώμας ατειχίστους και ταύτας δια πολλού» (Θουκ. Γ 94) Τέτοιες πόλεις ήταν η Καλύδών, η παλαιά και νέα Πλευρών. η Μακωνία, Μολύκρεια, Ελαιός, Τριχώνιο, Ωλενός, Οιχαλία , Πυλλήνη, Πρόσχιον (στο οποίο ανήκε και ο Πέρκος), Θέρμον (η πρωτεύουσα της αρχαίας Αιτωλικής Συμπολιτείας) Νάυπακτος, Αιγίτιον, Τείχιον, Ποτιδάνεια Κροκύλλειον, Ηράκλεια και Υπάτη.

Λόγω του δυσπρόσιτου σε πολλές περιοχές ήσαν σχεδόν πάντοτε ελεύθεροι.
Μετά την άλωση του 1453 το διαμέρισμα της Ναυπάκτου κατελήφθη από τους Ενετούς , το δε ορεινό παρέμεινε ανυπότακτο. Το 1497 κατελήφθη από τους Τούρκους ,η πέριξ περιοχή ονομάσθηκε Βενέτικο και υπετάγη και η λοιπή Αιτωλία. Το 1821 υποδέχθηκε την επανάσταση, αλλά απελευθερώθηκε ολοσχερώς τον Μάιο του 1829

2/ Ναυπακτία

Αποτελεί ένα μέρος της Αιτωλίας που δημιουργήθηκε μετά την απελευθέρωση της το 1829, αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις τέσσερις αρχικά επαρχίες του νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας . Οι επαρχίες κατά το 1831 ήταν του Μεσολογγίου, του Ανατολικού του Ζυγού και της Ναυπάκτου, Καταργήθηκε στην συνέχεια με την διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα και επανασυστάθηκε το 1848

Γράφει το 1908 ο Σ. Κωτσόπουλος « Η Ναυπακτία τοπικώς διαιρείται εις δύο τμήματα. Προς Ν . το Βενέτικον, το οποίον περιλαμβάνει τον Δήμον Ναυπακτίδος και προς Β. τα Κράββαρα. Κράββαρα ονομάσθηκαν όλοι οι ορεινοί Δήμοι , δια δε της λέξεως ταύτης υποννοείται και άπασα η Ναυπακτία»

Η Ναυπακτία μετά την επανασύσταση της από το 1848 και έως το 1912 ως επαρχία διαιρείτο σε έξι Δήμους : Ναυπακτίδος, Πυλήνης, Προσχίου (στον οποίο ανήκε ο Πέρκος) ,Αποδοτίας, Κλεπαίδος και Οφιονείας.

3/ Κράββαρα ή Κράβαρα ή Κράβαρο ή Κράβαρι

Στα λήμματα της προεπαναστατικής περιόδου συχνότατα συναντιέται η παραπάνω λέξη , η οποία εμφανίζεται παραλλαγμένη προφανώς για λόγους γραμματικής η της ντοπιολαλιάς που επικρατούσε . Τα Κράββαρα (ή Κράβαρα) ήταν ένα από τα σαντζάκια (διοικητική υποδιαίρεση) που σαν όρος έλκυε την καταγωγή του από την οθωμανική αυτοκρατορία. Επομένως η περιοχή των Κραββάρων είναι ένα μέρος της ιστορίας της μετέπειτα ονομασθείσης Ναυπακτίας (και της Αιτωλίας) , και στα χρόνια της Επανάστασης ο ερευνητής θα συναντήσει πολλές φορές την περιοχή σε διάφορες περιγραφές, αφηγήσεις, η έγγραφα της εποχής.


Προεπαναστατικά αλλά και μετεπαναστατικά στα Κράβαρα υπάγονταν και μερικά χωριά που σήμερα ανήκουν σε όμορες επαρχίες των Νομών Αιτωλ/νίας, Ευρυτανίας, Φθιώτιδας και Φωκίδας.Τα Κραβαροχώρια διακρίνονταν στα Άνω και Κάτω.Τα Κάτω Κραβαροχώρια αποτελούσαν τα χωριά: Στράνωμα, Δορβιτσά, Σίμου, Ποκίστα, Κολοσύρτης (Μηλιά), Λευθέριανη, Λευτοκαριά, Γρανίτσα (Ανθόφυτο), Στύλια και Βελβίτσαινα (Παλαιόπυργος).Τα Άνω

Κραβαροχώρια ήταν η Μεγάλη Λομποτινά (Άνω Χώρα), η Μικρή Λομποτινά (Κάτω Χώρα), η Κοζίτσα (Αμπελακιώτισσα), ο Πόδος, η Χόμορη, η Περίστα, ο Πέρκος, η Καστανιά, το Νεχώρι, ο Άγιος Δημήτριος, ο Πλάτανος, η Βονόρτα (Κάτω Πλάτανος), η Σινίστα (Περδικόβρυση), η Σέλψα (Δασελάκι), η Αρτοτίβα (Αχλαδόκαμπος), η Αράχοβα, η Κλεπά, η Βετολίστα (Τερψιθέα), η Ελατσού (Ελατού), η Βοϊτσά (Ελατόβρυση), η Βετοψίστα (Αναβρυτή), ο Ασπριάς και η Αμόρανη (Καταφύγιο).

Είναι προφανές ότι κατά την επαναστατική περίοδο στην περιοχή μας (τή Δυτική Χέρσο Ελλάδα)υπήρχαν οι εξής επαρχίες Κράβαρι, Καρπενήσι, Απόκουρο, Βενέτικο, Ζυγός, Βλοχός, Ξηρόμερο, Βάλτος, Βόνιτσα.

Όμως πρέπει να τονίσουμε ότι στα Κράββαρα όπως κι σε άλλες περιοχές όπως τα Αγραφα δεν υπήρχε τουρκική κατοχή γής από Τούρκους !!! Το παρακάτω έγγραφο είναι ενδεικτικό

 
Διαφήμιση