headerphoto
Διαφήμιση
Ακρίτες τών μαγικών μας τοπίων -του Γιάννη .Ν. Κουλοτούρου PDF Εκτύπωση E-mail
Τρίτη, 12 Ιανουάριος 2021 00:30

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

(του Γιάννη .Ν. Κουλοτούρου)*

Στο καταχείμωνο που οι νύχτες πιότερο απ’ τις μέρες αβγαταίνουν, χρόνια και χρόνια οι ακρίτες μας παλεύουν με της φύσης τ’ άσπλαχνα στοιχειά κι όλο να τα μερώσουν προσπαθούνε.

Βροχές, αέρηδες, χιόνια, δεν τους πτοούν. Στο πυρωμένο παραγώνι, Ήλιος στην καρδιά τους, η φλόγα της φωτιάς, που τα ξύλινα δεμάτια αχόρταγα καταπίνει ετούτο τον καιρό, έτσι που το αίμα της ζωής μέρα με τη μέρα, αχνιστό να νοιώθουν πως κυλάει στις φλέβες τους.

Μα και τα μύρια προβλήματα που κάθε φορά ανακύπτουν δεν τους γονατίζουν, μα λεβέντικα κι από μόνοι τους παλεύουν για να τα λύσουν. Δεν καρτεράνε από τους εκάστοτε νεόκοπους και μη πολιτευτάδες να ενσκήψουν πραγματικά σ’ αυτά κι ας νομίζουν πως τους ξεγελάνε κάθε φορά με τα ψεύτικα τα λόγια τους τα μεγάλα, που προσπαθούν να ταΐσουν τις υπνωμένες ελπίδες τους.

Το όποιο παραμύθι τους το έμαθαν καλά, γιατί κάθε φορά το γεύονται στο ίδιο τους το πετσί.

Από πατέρα, πάππου, προσπάππου ο αγώνας για επιβίωση εκεί επάνω, μοναχικός και διαρκής ήτανε πάντα κι αμείλικτα σκληρός, από τα γεννοφάσκια τους ως τα στερνά.

Μα τον προτιμούν αυτόν τον τρόπο ζωής που τους διασφαλίζει το υπέρτατο όλων αγαθό, να ζουν νοιώθοντας πάνω απ’ όλα λεύτεροι, σαν τα πουλιά και τ’ αγρίμια του δάσους κι απ’ τις επάλξεις της πατρώας μας προγονικής γης που κρατάνε σαν αερικά, να μας υποδέχονται κάθε φορά που η νοσταλγία γυρίζει κι εμάς στις ρίζες μας, για λίγη ανάταση ψυχής.

Και κάθε που το σαράκι της μας φέρνει σιμά τους, να και το δικό μας τότε βλέμμα λεύτερο σαν κι ετούτων να πλανιέται αγκαλιάζοντας τις γύρω ελατοσκεπείς βουνοκορφές μας και ραχούλες, τα ερημικά μας ξωκλήσια, τις μελαγχολικές ελλείψει κόσμου γειτονιές μας, τις διάσπαρτες ρούγες του καιρού των ανθρώπων μας, όπου απάγκιαζαν ξαποσταίνοντας, απ’ τον καθημερινό τους Γολγοθά.

Κι οι μοναξιές μας στο κάθε σμίξιμο έρχονται τότε κοντά και γίνονται, τραγούδι στα χείλη όλων, με τους μεζέδες, το κρασί και το τσίπουρο ν’ αναστενάζουν και μνήμες να ξυπνούν, κάνοντας ξεθωριασμένες μα και χιλιοειπωμένες μακρινές ιστορίες ν’ ακούγονται πάντα με την ίδια λαχτάρα.

Κι οι ολόθερμες κάθε φορά ευχές να δίνουν και να παίρνουν … έτσι γερούς και δυνατούς να μας βρίσκει εκεί πάνω το κάθε αντάμωμα … κι η κάθε καινούργια χρονιά που με τόση προσμονή όλοι καρτεράμε για ν’ αβγατίσει τα χρόνια της ζωής μας, όλο και κάποια αισιόδοξη νότα να προσθέτει για μας, γι αυτούς και τα χωριά μας.

 

*Ο Γιάννης Ν. Κουλοτούρος γεννήθηκε στον Πλάτανο Ναυπακτίας το έτος 1950 και ηταν Οικονομολόγος – Συγγραφέας, καθώς και μέλος της Ένωσης Δημοσιογράφων Μη Ημερήσιου Τύπου.

Έχει γράψει πολλά οδοιπορικά, δοκίμια, χρονογραφήματα, πεζογραφήματα, διηγήματα, ποιήματα και τραγούδια, αρκετά εκ των οποίων περιλαμβάνονται στα 2 (δύο)  εκδοθέντα βιβλία του

Ο Γιάννης γεννήθηκε στο Πλάτανο και  ύμνησε με τη γλαφυρή πέννα του μέσα από τις  εκδόσεις του την γενέτειρα Γή των Κραβάρων.

''Οι αλλοτινές εποχές στα Κράβαρα''  ζωντάνεψαν με τη πέννα του  και μαζί οι ανθρωποι της ,τα βουνά της τα ποτάμια της ,τα αντικείμενα έλαβαν σάρκα και οστά μέσα από τά γραπτά του .

Εκλεκτός συνεργάτης της ΄΄ΦΩΝΗΣ του ΠΛΑΤΑΝΟΥ΄΄ και τoυ e-nafpaktia .gr  για πολλά χρόνια με φανατικούς αναγνώστες στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό .

''Εφυγε'' τόν Απρίλιο του 2018 αλλά ειναι ''εδώ'' μέ τά μοναδικά κειμενά του

 

 

 
Διαφήμιση