headerphoto
Διαφήμιση
Aπο τον παλιό Επαχτο: η φημισμένη Αγλαΐα-ΦΩΤΟ PDF Εκτύπωση E-mail
Παρασκευή, 06 Μάρτιος 2020 00:55

Αποτέλεσμα εικόνας για Γράφει η Μάρθα Ασημακοπούλου

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Γράφει η Μάρθα Ασημακοπούλου           Γράφει η Μάρθα Ασημακοπούλου

 

Στο τέλος της δεκαετίας του 1940.
Ένα από τα τρια κορίτσια του Μήτρου του Φασκιά, παντρεύτηκε.
Οι δερβισόμαγκες του Επάχτου, δεν μπορούσαν να χάσουν την ευκαιρία για να διασκεδάσουν!
Έβγαλαν κεραμίδια της φτωχικής κάμαρης του νιόπαντρου ζευγαριού, για ν’ακούσουν την παροιμιώδη φράση της νύφης–που η καψαρή δεν είχε καταλάβει τι γινόταν «Είδεις Θόδωρη μ’, κι τ’ αστέρια μπήκαν απόψι στου σπίτι μας,να χαρούν μι τ’χαρά μας» .

Κάναν ένα κοριτσάκι. Μηνών ήταν το παιδί, όταν χτυπημένος από εγκεφαλικό ο νεαρός πατέρας μέσα σε λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή!
Τότε η Αγλαΐα Λουκοπούλου, άδραξε το καρότσι του άνδρα της και βγήκε για το μεροκάματο.
Εκείνο τον καιρό, κάπου δεκαπέντε καροτσάκια δουλεύαν στη Ναύπακτο. Ζούσαν οικογένειες, σπουδάζαν και παντρεύανε παιδιά.
Επάγγελμα βαρύ, δύσκολο, ανδροκρατούμενο! Μέρα νύχτα στο δρόμο, κάνοντας μικρομεταφορές .

Βαλίτσες, «Άλλος για πρακτουρείοοοοο» , λαμαρίνες με τα φαγητά των εστιατορίων στους φόυρνους της πόλης. Άλευρα, καλαμπόκι, τσιμέντα, ζωοτροφές, λιπάσματα και ό,τι άλλο ήθελε ο πελάτης .Με κρύο, με ζέστες με βροχές …
Φορούσε πάντα μαύρα — ως χήρα — και μαύρο μαντίλι στο κεφάλι .
Στις ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥΣ, έβαζε την καλή της φορεσιά, και για ένα ταλιράκι, έβγαζε τη σημαία κάποιου σωματείου στην παρέλαση, εν μέσω επευφημιών!!!
Αγόρασε οικόπεδο φάτσα δρόμο,λίγο πριν το γήπεδο, έχτισε σπιτάκι.
ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ! Το παιδί πολλές φορές το έπαιρνε μαζί της στο μεροδούλι .
Η πόλη γενικά την αντιμετώπιζε με συμπάθεια. Ήταν η δική της γνώριμη, γραφική φιγούρα.
Ποιός δεν θυμάται το χαρακτηριστικό ηχόχρωμα της φωνής της!
Κορνάριζε για να της κάνουμε τόπο να περάσει . «Μπιπ-μπιπ,στην πάντα στην Πάτρα τσούπες, μη σας χαλάσου» .
Ή το άλλο «Γειτόνισσα–γειτόνισσα, για σένα δεν κοινώνησα» .

Ερχόταν στο γυμνάσιο που φοιτούσε η κόρη της, εν ώρα μαθήματος ,για να της αφήσει μήνυμα στον Γυμνασιάρχη . «Κύρ-Τσοτσορέ μ’ να πειςστ’ …….. μ’, ζύμουσα κιφτέδες, να τγανίσ’ να φάει . Μη τ’αστουχηεις …» Είχε το δικό της ξεχωριστό τρόπο σε όλα !
Βαριά φορτωμένο το όχημά της–πόση δύναμη έβαζε Θεέ μου στα χέρια και στα πόδια –για να το συγκρατήσει, να μην την πάρει σβάρνα ο κατήφορος της μεγάλης στροφής πριν το λιμάνι {Benenton σήμερα }.
Πίσω ο φορτηγατζής να κορνάρει και απο το ανοιχτό του παράθυρο να της φωνάζει και να της κάνει νοήματα να τον αφήσει να περάσει .
Βιαζόταν να προλάβει το καράβι στο Καστέλι !
Μόλις έπιασε ισάδα, σταματάει μεσ’ τη μέση και του λέει ήρεμα.
Τι θελ’ς συνάδελφε, έχου προτεραιότητα .
Ο κόσμος της πιάτσας του Στενοπάζαρου και τακτικοί θαμώνες των ταβερνίων της «κολλάγανε» και ‘κείνη έπαιζε το παιχνίδι τους για να επιβιώσει.
Λέγανε εκείνοι , έλεγε κι αυτή. Έπινε και τα κρασάκια της !
Γνωρίζοντας την πλακιά της με το στέμμα, της είχαν απονείμει τον τίτλο της ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ !!! Εκεί γίνονταν οι μεγάλες πλάκες .
Αξέχαστα απογεύματα στο ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΕΙΟ…
Έπαιζε ο Ναυπακτιακός Αστέρας. Κατάμεστο το γήπεδο. Την περίμεναν κι αυτή το διασκέδαζε …
Λίγο πριν αρχίσει ο αγώνας, κατέφτανε κραδαίνοντας την Ελληνική σημαία με το πελώριο δίχρωμο κοντάρι.
Μόλις φαινόταν στην είσοδο με τους μακρόβιους ευκαλύπτους, ο κόσμος άρχιζε να την αποθεώνει, αποκαλώντας την ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ !
Ακολουθούσε κάτι σαν το γύρο του θριάμβου, κάτι σαν την είσοδο Βυζαντινού αυτοκράτορα στον ιππόδρομο.
Καθόταν σε περίοπτη θέση στο κέντρο των κερκίδων .
Κάθε φορά που η φάση είχε ενδιαφέρον ή έμπαινε ΓΚΟΛ, σηκωνόταν όρθια και κυμάτιζε τη σημαία δεξιά- αριστερά.
Πανδαιμόνιο στο γήπεδο !!!
Έφυγε αφήνοντας το αποτύπωμά της στην πόλη και σε όλους εμάς, γλυκές αναμνήσεις από τα μικράτα μας !
Σίγουρα το χώμα που σκέπασε το ταπεινό της σαρκίο θα είναι πιο ελαφρύ από τα βάρη που σήκωσε στον απάνω κόσμο ….
Αιωνία σου η μνήμη .

 

 
Διαφήμιση