headerphoto
Διαφήμιση
Αδειάζουν οι αγκωνούλες στο χωριό και οι δικοί μας άνθρωποι φεύγουν ο ένας μετά τον άλλον χωρίς γυρισμό. PDF Εκτύπωση E-mail
Παρασκευή, 03 Ιανουάριος 2020 15:05

 

 

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, χαμογελάει, πλήθος, γάμος και υπαίθριες δραστηριότητες

 

 Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, εσωτερικός χώρος
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΛΑΧΟΣ
 
Χθες ο δικός σας άνθρωπος, σήμερα ο δικός μας, αύριο κάποιος άλλος. Ξεφυλλίζοντας κανείς τη "Γραμμένη Οξυά" θα διαπιστώσει με πόνο και θλίψη ότι από το 1990 και μετά, πάνω από 100 αγαπημένα μας πρόσωπα δεν υπάρχουν πια. Πού είναι ο μπάρμπα Νίκος ο Τσώνης, Ο μπάρμπα Βασίλης Δρόσος, ο Σταύρος Συντιλας, η θεία Βασίλω η Βλάχου, ο δάσκαλος Χαρίλαος Μητσόπουλος, η κυρά Κατίνα και ο άντρας της ο μπάρμπα Βασίλης Ασημακοπουλος, ο Βλάχοβασιλης, ο Βασίλης Συντιλας, ο Γρηγόρης Αθανασίου και ο φίλος του Βύρωνας Βλάχος, ο Θανάσης Ανδρίτσος ο Βασίλης Πολυζος (Λεωνιδακης) ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου ( Ο Γουλας) ο Χρήστος Βλάχος (Πέντέλεος), ο Νίκος Βήτας, οι Παπαγιάννιδες, ο Λεωνίδας Δρόσος και πρόσφατα ο Παπα-θανάσης, και τόσοι και τόσοι άλλοι. Άφησαν τις αγκωνουλες τους εκεί δίπλα στο τζάκι, έρημες και βουβές ή καλύτερα της παραχώρησαν σε μας που ακολουθούμε και εμείς βήμα-βήμα το διάβα της ζωής. Αυτές οι αγκωνουλες, σε όλα τα Γραμμενιοξυωτικα σπίτια, έχουν η καθεμιά ξεχωριστά τη δική της ιστορία. Κοντά σε αυτές με το ατελείωτο παραμύθι του παππού και της γιαγιάς, σμιλεύτηκαν παιδικές ψυχές, διαμορφώθηκαν χαρακτήρες, διεγερθηκαν Εθνικές συνειδήσεις. Σ' αυτούς που μας έφεραν κάποτε στη ζωή, οφείλουμε όλο το είναι μας και θα πρέπει να κρατάμε τις μορφές των ανεξίτηλες και τις μνήμες των αναλλοίωτες και με κάθε ευκαιρία που μας δίνετε να βρισκόμαστε εκεί στις δικές μας αγκώνες ,στις δικές μας υποθήκες. Καθισμένοι εκεί μονάχοι, σιμπώντας τα κούτσουρα στη φωτιά, θα έρχονται μπροστά μας ολοζώντανες οι μορφές των αγαπημένων μας και θα στήνονται ατελείωτα κουβεντολόγια, μέχρι που κάποια άτακτη σταχταλιθρα θα διακόπτει το ονειροπόλο οδοιπορικό μας στα θαμπά αποσκια του μακρινού παρελθόντος. Ετσι συμβαίνει πάντα με αυτούς που μένουν, σκέπτονται και αναπολούν, δακρύζουν και πονούν, για να αφεθούν τελικά στον καταλύτη χρόνο να απαλύνει τη λύπη και να φέρει κάπως τη λησμονιά. Εμείς είμαστε ανίκανοι και δεν μπορούμε να ανατρέψουμε τη ροή της ζωής και μακάριοι όσοι έφυγαν ευτυχισμένοι με ελαφρά τη συνείδησή τους, ότι επιτέλεσαν στο ακέραιο την αποστολή τους και τρισμακάριστοι όσοι άφησαν πίσω τους τα παιδιά και μεγαλωμένα τα εγγόνια τους. Τότε αυτός ο θάνατος δεν θέλει λύπη, δεν θέλει παρηγοριά. Και οι εδώ εν ζωή, τούτες τις άγιες μέρες που περνάμε , που ο ανιστόρητος, πέρασε στην ιστορία, που ο άχρονος εισέβαλε στο χρόνο και σαρκώθηκε ο Θεός της αγάπης για να θεωσει τον άνθρωπο, ας μας δώσει τη δύναμη να προβληματιστούμε βαθιά και με σοβαρότητα και ελπίδα να κοιτάξουμε πέρα από το γήινο το ουράνιο και το αιώνιο μέλλον μας και ο Καινούργιος χρόνος 2020 να χαρίσει σε όλους μας υγεία, αισιοδοξία, ατομική και οικογενειακή και ευόδωση κάθε επιθυμητού.!
 
ΣΗΜ: ΚΑΤΙ ΑΝΑΛΟΓΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΟΡΕΙΝΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ
 
ΦΩΤΟ: ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΕΝΗΣ ΟΞΥΑΣ(ΑΡΧΕΙΟ ΣΠ.ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ)
 
 
Διαφήμιση