headerphoto
Διαφήμιση
Ο Κατωχωρίτης Κωνσταντίνος Δ. Κολοκύθας. Θυσία στο Βωμό του Έθνους PDF Εκτύπωση E-mail
Σάββατο, 28 Δεκέμβριος 2019 23:30

 https://4.bp.blogspot.com/-xk7Wo903gic/U2iSh1p_0AI/AAAAAAABfB8/RlOI9F5blb8/s1600/%CE%BC%CE%B1%CF%87%CE%B7+%CE%B3%CF%81%CE%B9%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CF%85.jpg

 

 

Γράφει ο Ηλίας Στ. Δημητρόπουλος
Πρ. Πρόεδρος του Ναυπακτιακού Συνδέσμου Πατρών και νυν Διευθυντής της εφημερίδας του ‘ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΚΗ ΦΩΝΗ’’.
Σμήναρχος ε.

 

Στη Ναυπακτιακή κοινότητα της Πάτρα εντοπίζονται από το 1880-1870 οι αδερφοί Ιωάννης, Κωνσταντίνος και Αθανάσιος Κολοκύθας καθώς και η αδερφή τους Βασιλική, σύζυγος Κ. Πατούχα, που ασχολούνταν με την εμπορία καπνού και καταγωγή από την Μικρή Λομποτινά. Αργότερα ο Αθανάσιος είχε κατάστημα ποτοποιίας (Αγίου Ανδρέου 150). Η οικογένεια διέμενε επί της οδού Μιαούλη. Η μητέρα τους ονομαζόταν Μαρία και απεβίωσε στην Πάτρα το 1904. Ο πατέρας, Δημήτριος, κατά τον Κατωχωρίτη Δημήτριο Βέργο, θεωρείται ότι ήταν ο δωρητής του Δημοτικού Σχολείου της Κάτω Χώρας.
Μπαίνοντας το 1897, με επίκεντρο το Κρητικό ζήτημα συνεχίζεται ο αναβρασμός. Η μικρή Ελλάδα πάλλεται ολόκληρη από πατριωτική έξαρση, που την τροφοδοτούσαν και διάφοροι δημαγωγοί, ανεύθυνες μυστικές «Εθνικές Εταιρείες», τοκογλύφοι και δανειστές, εντός και εκτός της χώρας. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν η πρόκληση ελληνοτουρκικού πολέμου, τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου, που κατέληξε σε τραγωδία για την Ελλάδα. Είναι το επονομαζόμενο «Μαύρο 97».
Στον ολέθριο αυτόν πόλεμο, η Ναυπακτιακή Κοινότητα της Πάτρας είχε το δικό της μερίδιο στις θυσίες. Πρόκειται για τη θυσία του επιστρατευμένου στρατιώτη, μέλους του Δ.Σ. του Συνδέσμου, Κωνσταντίνου Κολοκύθα, του Δημητρίου και της Μαρίας, που καταγόταν από την Κάτω Χώρα (Μικρή Λομποτινά) Αποδοτίας.
Ο Κώστας Κολοκύθας ήταν από τους ιδρυτές του ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ στην Πάτρα (1892) και μετείχε και στο 7μελές Διοικητικό Συμβούλιο του Συνδέσμου, στη θητεία του 1896.
Στο πλαίσιο των ερευνών για να γράψω το Βιβλίο «Ο εν Πάτραις Ναυπακτιακός Σύνδεσμος», Πάτρα 2016, έπεσα πάνω στην οικογένεια Κολοκύθα και τον Ήρωα Κώστα, αλλά βασανίστηκα πολύ να εντοπίσω ότι ήταν από την μικρή Λομποτινά, γιατί αργότερα κάποιος από τους γόνους της οικογένειας (μάλλον από το σόι του Γιάννη) μετονομάστηκε σε Δημητρόπουλος (απλή συνωνυμία με μένα που κατάγομαι από το Νιόκαστρο)
Στην αποκάλυψη της υπόθεσης με οδήγησε η έρευνα στην ιστορική εφημερίδα των Πατρών ΝΕΟΛΟΓΟΣ (1894-1972)
Στο φύλλο λοιπόν του ΝΕΟΛΟΓΟΥ 1029/14.06.1897, δημοσιεύτηκε η παρακάτω καταχώρηση του Ναυπακτιακού Συνδέσμου, που καλούσε τους συμπατριώτες να παραστούν στο 40ήμερο Μνημόσυνο του στρατιώτη Κωνσταντίνου Κολοκύθα, που έπεσε ηρωικά μαχόμενος στη μάχη του Γριμπόβου, κοντά στην Άρτα, στις 2 Μαΐου 1897.

ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
ΕΝ ΠΑΤΡΑΙΣ
Παρακαλούνται άπαντα τα μέλη του Συνδέσμου τούτου, όπως παρευρεθώσι αύριον Κυριακήν περί ώραν 8ην π.μ. εν τω ιερώ Ναώ του Αγίου Ανδρέου, εν ώ θα τελεσθή Μνημόσυνον υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του Κωνσταντίνου Κολοκύθα, ευγενούς μέλους και ευεργέτου του Συνδέσμου, πεσόντος ηρωικώς εις την μάχην του Γριμπόβου.
Πάτραι 14 Ιουνίου 1897
Εκ του Γραφείου του Συνδέσμου
Συγκινητική, αλλά και διαφωτιστική είναι η πρόσκληση που εξέδωσε η οικογένεια του πεσόντα, για συμμετοχή στο Μνημόσυνό του, η οποία παρατίθεται λόγω της εξαιρετικής σημασίας της, αυτούσια κατ’ επιταγή της ιστορίας .

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ
ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΚΩΝ. ΚΟΛΟΚΥΘΑ
Εν τω ιερώ ναώ του Αγίου Ανδρέου τελούμεν αύριον Κυριακήν η μήτηρ και οι αδελφοί του Κωνσταντίνου Δ. Κολοκύθα μνημόσυνον υπέρ της ψυχής του. Τον Κωνσταντίνον Κολοκύθαν τον εγνωρίσαμεν ως καλόν πολίτην, φίλον της εργασίας και της τιμής, τον είδομεν έφεδρον εκ των πρώτων προσελθόντων εις την φωνήν της πατρίδος και τον εθαυμάσαμεν αψηφήσαντα υπέρ Αυτής την ζωήν του, γενναιότατα αγωνισθέντα και ηρωικώς πεσόντα εις το πεδίον της τιμής.
Αλλ’ εγνωρίσαμεν εν τη γενναιόφρονα καρδία του Κολοκύθα τον χριστιανόν όταν έκπληκτοι εμανθάνομεν μετά τον ένδοξον θάνατό του την διαθήκη του. Ο καλός Κώστας πριν καταλίπη ως στρατιώτης την φιλτάτη οίκογενειακή του εστία, όπου εν ειρήνη και αγάπη εβίου μετά της μητρός και των αδελφών, κατέλιπεν ως πολίτης Έλλην και Χριστιανός ολιγόστιχον διαθήκην δια της οποίας διένειμεν, εν περιπτώσει θανάτου του την μικράν του περιουσίαν όλην σχεδόν υπέρ ευγενεστάτων και φιλανθρωπικών σκοπών. Οποία γενναία καρδία ! Οποία ψυχή ευγενής ! Προσέλθωμεν εις τον ναόν να δεηθώμεν υπέρ τοιαύτης ψυχής, της οποίας άλλωστε η μνήμη θα μείνει προσφιλής παρ’ ημίν και ιερά δια πάσαν χριστιανικήν καρδίαν».

Με τη διαθήκη του, ο ευγενέστατος και χρηστότατος πατριώτης Κωνσταντίνος Δ. Κολοκύθας, άφησε και το ποσό των( 500) δρχ. στον Ναυπακτιακό Σύνδεσμο κι έτσι κατέστη ο δεύτερος δωρητής του.
Η αξία της διαθήκης κρίνεται ιδιαίτερης σημασίας αφενός από ιστορικής πλευράς και αφετέρου από πολλά άλλα παράπλευρα συγχρωτισμένα στοιχεία.
Από τo περιεχόμενο της διαθήκης του, εκπορεύεται υποδειγματικό ήθος, χριστιανική πίστη και θερμός πατριωτισμός. Από το ίδιο πνεύμα και τις ίδιες αρετές φαίνεται ότι διακατεχόταν ολόκληρη η οικογένειά του. Συνεκτιμημένων αυτών των στοιχείων παρατίθεται αυτούσια η διαθήκη του.
ΔΙΑΘΗΚΗ
Η διαθήκη του Κωνσταντίνου Δ. Κολοκύθα (10.04.1897)
(διατηρήθηκε η ορθογραφία, αλλά μεταφέρθηκε στο μονοτονικό)

Ο υποφαινόμενος Κωνσταντίνος Δ. Κολοκύθας
Έχων σώας τας φρένας και υγιά και το σώμα κάμνω τη διαθήκη μου.
Αφήνω κληρονόμους μου. Την μητέρα μου Μαρία Δ. Κολοκύθα και τους αδελφούς μου Ιωάννην και Αθανάσιον Δ. Κολοκύθα. Εις μεν την μητέρα μου αφήνω δραχμάς τρεις χιλιάδας εις τον αδελφόν μου Ιωάννην πέντε χιλιάδας εις την αδελφήν μου Βασιλκή Κ. Πατούχα δρχ. χιλίας. Εις δε τον αδερφόν μου Αθανάσιον αφήνω δρχ. δέκα τρεις χιλιάδες. Εις τον βαπτιστικόν μου Κωνσταντίνον Δ. Γαλάτην δρχ. χιλίας προς εκπαίδευσιν. Εις τους υπηρέτας μου αφήνω εις μεν τον Χρήστον Αναγνωστόπουλον δρχ. πεντακοσίας. Εις τον Κων. Παπαγιαννόπουλον διακοσίας, εάν εν τη απουσία μου ευρεθώσι άμεμπτοι.
Αφήνω εις τα ενταύθα φιλανθρωπικά καταστήματα, ήτοι ορφανοτροφείον, πτωχοκομείον, νοσοκομείον, και σχολήν απόρων ανά δραχμάς πεντακοσίας. Εις τον Ναόν του Αγίου Δημητρίου εν Μικρά Λομποτινά δρχ. χιλίας για να κατασκευάσουν εικόνα του Αγίου Γεωργίου και να αγοράσουν έναν πολυέλαιο. Εις τον ενταύθα σύλλογον των Ναυπακτίων δραχμάς πεντακοσίας. Αφήνω δραχμάς χιλίας οκτακοσίας να τελεσθεί ενταύθα μνημόσυνον υπέρ της οικογενείας μας και τα υπόλοιπα να διανεμηθούν ενταύθα εις τους πτωχούς τους εκ του πολέμου απορφανωθέντας….
Εάν ο αδελφός μου Αθανάσιος επιστρέψη δεν εκ του πολέμου, αφήνω εις τον αδελφόν μου Ιωάννην ετέρας πέντε χιλιάδες δρχ., ως και στην αδελφή μου ετέρας δρχ. χιλίας. Επίσης εις την μητέρα μου ετέρας δρχ. δύο χιλιάδες. Τας δε υπολοίπους πέντε χιλιάδες αφήνω υπέρ του Εθνικού στρατού. Το ανωτέρω ποσόν ήτοι δραχμάς εννέα χιλιάδες υπάρχει εις καπνά συσκευασμένα και εις φύλλα, οινοπνεύματα, έπιπλα μαγαζίου, μετρητά, γραμμάτια εισπράξιμα διάφορα άλλα βερεσέδια εισπράξιμα, το δε πλεόνασμα ανήκει στον αδερφό μου Αθανάσιο ως κεφάλαιον και κέρδη από πρώτης Ιανουαρίου χίλια οκτακόσια ενενήντα έξ και εντεύθεν ως εις τα βιβλία μου εμφαίνονται. Εάν επιστρέψω εκ του πολέμου η παρούσα θεωρείται άκυρος. Ομολογώ ότι εις ουδένα οφείλω τίποτε δι υπογραφής ή άλλης τινός αφορμής εκτός μικρά πράγματα άτινα εμφαίνονται εις τα βιβλία μου. Εις τον Νικόλαον Μπομποτή, δεν οφείλω τίποτε ειμή μόνον ηθικάς υποχρεώσεις πολλάς. Αφήνω εις χείρας του μετρητά εις γραμμάτια εν όλω έξι χιλιάδας οκτακοσίας περίπου δραχμάς.
Εάν ηδίκησα ή ενόχλησα τινά παρακαλώ να με συγχωρήσει καθώς και εγώ συγχωρώ εκ καρδίας όντινα με ηδίκησε ή ενόχλησε οπωσδήποτε. Διορίζω εκτελεστάς της παρούσης τον Νικόλαον Μπομποτήν, Χρήστον Δρακόπουλον, Ζήσιμον Τσαντίλην λοχαγόν και Γεώργιον Σπυρόπουλον. Σήμερον ότε αναχωρώ δια τον πόλεμον αφήνω προσωρινώς τον αδελφόν μου Ιωάννην εις το μαγαζύ να με αντιπροσωπεύσει εις ότιδήποτε αορίστως τον δε Νικ. Μπομποτήν διά πληρεξούσιον ίνα με αντιπροσωπεύση εις τα καπνά απέναντι του Δημοσίου.

Εν Πάτραις τη δεκάτη Απριλίου χίλια οχτακόσια ενενήκοντα επτά έτος.
ΚΩΝΣΤ. Δ. ΚΟΛΟΚΥΘΑΣ
ΝΕΟΛΟΓΟΣ ΠΑΤΡΩΝ (09.05.1897)

Ο Σύνδεσμος, σε ειδική τελετή στον Άγιο Χαράλαμπο, στις 20 Μαΐου 2012, τίμησε μετά θάνατο τον Κ. Κολοκύθα και με την απόφαση 4/16.05.2012 ανακήρυξε αυτόν Δωρητή του Συνδέσμου, επέδωσε δε τιμητικό δίπλωμα μαζί με αντίγραφο της διαθήκης του στον τότε Πρόεδρο της Κάτω Χώρας, Β. Καραγιάννη, ενώ παράλληλα εντοίχισε στο γραφείο του Συνδέσμου ειδική μεταλλική επιγραφή προς τιμήν του.
Δυστυχώς δεν είχε καμιά συνέχεια το θέμα, προς μεγάλη λύπη μας.
Πιστεύω ότι ήρθε η ώρα η Μικρή Λομποτινά (Κάτω Χώρα) να τιμήσει όπως του αξίζει, αυτό το τέκνο της.
Ο Ναυπακτιακός Σύνδεσμος θα μπορούσε την άνοιξη να συμμετάσχει σε μια τέτοια εκδήλωση στο χωριό.
Σήμερα μία άμεσος απόγονος είναι κυρία Βάνα Δημητροπούλου- Κοντομέρκος στις ΗΠΑ, που αγνοούσε τη θυσία του προγονού της Κωνσταντίνου Κολοκύθα και με την οποία διατηρώ επαφή.
Το θέμα είναι καταχωρημένο και στο βιβλίο μου Ο εν Πάτραις Ναυπακτιακός Σύνδεσμος, σελ. 44-47,Πάτρα 2016

 
Διαφήμιση