headerphoto
Διαφήμιση
Καλιρρόη Αγγελάκη-Δημοπούλου:η Ποιήτρια-Συγγραφέας Πρόεδρος Ένωσης Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών απο τό Θέρμο-ΦΩΤΟ-ΒΙΝΤΕΟ PDF Εκτύπωση E-mail
Τετάρτη, 10 Οκτώβριος 2018 00:15

 http://www.idrogios.gr/media/images/articles/aggelaki_medium.jpg

 

Η Καλιρρόη Αγγελάκη – Δημοπούλου κατάγεται από την Αιτωλοακαρνανία και τα πρώτα της γράμματα τα έμαθε στην πάλαι ποτέ πρωτεύουσα της Αιτωλικής συμπολιτείας το Θέρμο. Πολλά από τα ποιήματά της διακρίθηκαν από τα μαθητικά της ακόμη χρόνια σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς εφημερίδων, περιοδικών και κρατικών φορέων.

Ποιήματά της επίσης δημοσιεύτηκαν στον τοπικό τύπο και απαγγέλθηκαν από το κρατικό ραδιόφωνο. Επανεμφανίζεται στη λογοτεχνία τα τελευταία χρόνια με ποιήματά της και πάλι να αποσπούν βραβεία, σε πανελλήνιους και διεθνείς ποιητικούς διαγωνισμούς.

H Καλιρρόη Αγγελάκη-Δημοπούλου Ποιήτρια-Συγγραφέας ειναι Πρόεδρος Ένωσης Αιτωλοακαρνάνων Λογοτεχνών Επιμελήτρια εκδόσεως του περιοδικού «Παρουσία»

ΕΛΙΑ

Μ' ένα φιλί περιστεριού δεμένη
του Πλαστουργού η σφραγίδα στο κλωνί σου
μες στους καιρούς ασάλευτη απομένει
μεγαλοσύνης θάμα και φωνή σου.

Ικέτες μπρος στη χάρη σου οι αιώνες'
Παιάνες σεργιανίζουν στα κλωνιά σου
Της λευτεριάς τα φλάμπουρα, οι αγώνες,
πλουμίδια σου' κι η ειρήνη κοινωνία σου.

Μες στο κορμί σου, αθροίζοντας το κλέος
του κόσμου γοργοτρέχει το ρολόι'
για να ξυπνάει τ' ασίγαστο το χρέος
στ' αβρό της Καλλιπάτεψας το σόι.

Του Περικλή ή του Πλάτωνα λογάρι,
των Αιτωλών ή των θεών στολίδι,
ή ταπεινό δεντρί του φαμελιάρη,
του παραδείσου ορίζεις τ' αντικλείδι.

Λημέρια σου και κάμποι και μπαΐρια'
στολή και απαντοχή της Ρωμιοσύνης,
θεμέλιο εσύ για πύργους και τσαντήρια'
οχτάρι προσμονής και μνημοσύνης .

Παρηγοριά και ελπίδα εσύ' κονεύεις
σ' ενός Σταυρού τη ρίζα, κάθε βράδυ'
τη μνήμη ξαγρυπνάς, ζωή φιλεύεις
σ' εκείνους που τους σώθηκε το λάδι.

Και στ' ακονιού, ξεδίψασμα, την άψα
εσύ' κι η απαντοχή του διακονιάρη'
κι η ανάσα μες στο θέρο και την κάψα
τον δουλευτή χαρά, του λιοτριβιάρη.

Σαν να 'ταν χτες: χαμάδα κι αργιολόι'
κι εγώ παιδί στης μάνας την αγκάλη'
και στην πληγή μου βάλσαμο, ευχολόι,
η ρούμπα σου, από νιόκαυτο περκάλι.

Αγρίλι, λαδοελιά ή και ξεράκι
αρχόντισσα κι αφέντρα στέκεις' σάμπως
η δόξα σου, στου θριάμβου το χαράκι'
στης όμορφης το μάγουλο, το θάμπος.

Στο λάδι σου -μωράκι - τ' αγιασμένο
με τύλιξαν τα χέρια ενός Λευίτη.
Στη δύση μου, μ' άναμμα αγκαλιασμένο,
σαν φως, θα με σκεπάσει, αποσπερίτη.

Κι α δε γενεί, στου ίσκιου μια γωνιά σου
Στερνά να κοιμηθώ -πού τέτοια χάρη...
τότε ας γεννούν τ' ατίμητα κλωνιά σου
κλινάρι στο στερνό μου απομεινάρι. 

 

 

 
Διαφήμιση