headerphoto
Διαφήμιση
Πανηγύρια στα μέρη μας…..Η σκυλοποίηση και η αλλοίωση μιας παράδοσης αιώνων PDF Εκτύπωση E-mail
Τρίτη, 10 Ιούλιος 2018 17:17

 

Φωτογραφία του Dimitris Asimakopoulos.

 

 

Γράφει ο Δημήτρης Ασημακόπουλος

Τα τελευταία αρκετά χρόνια έχει παρατηρηθεί μια ΣΚΥΛΟΠΟΙΗΣΗ της παραδοσιακής μουσικής στα μέρη της Δυτικής Ελλάδος (Πύργος, Αχαΐα, Αιτωλοακαρνανία).
Νύχτες ολόκληρες, ορχήστρες με φοβερά ταλέντα μουσικών και τραγουδιστών να παίζουν σκυλοτράγουδα που γράφονται με το τσουβάλι και είναι όλα στον ίδιο τσιφτετελορυθμο.
Ατελείωτες ώρες ένα τσίρκο που κάποιοι προσπαθούν (και το έχουν καταφέρει) να μας πείσουν ότι είναι δημοτική μουσική.
Καλλιτέχνες, ξανά λέω με ταλέντο, στο βωμό μια προσωπικής τους εξέλιξης στο χώρο του τραγουδιού, ποδοπατήσαν πάνω στην παραδοσιακή μουσική για να γίνουν ονόματα.
Αλλά για να τα λέμε όλα δεν φταίνε μόνο αυτοί που είναι πάνω στο πατάρι, φταίνε και οι από κάτω. Και μάλιστα έχουν το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης, γιατί την αναγνώριση της αξίας του καλλιτέχνη την δίνει το κοινό και ο χορευτής.
Βλέπεις νέο κόσμο να μερακλώνει με τραγούδια και στίχους του τύπου «Πάρε τη Νταλίκα και πήγαινε στην μάνα σου» ή «Εσένα πρωτευουσιάνα σου αρέσουνε τα club» και τσουβάλια ατελείωτα τέτοιων τραγουδιών, ενώ η παράδοσή μας έχει τραγούδια-ποιήματα για ότι μπορείς να βάλει ο νους μας. Από την αγάπη, τον έρωτα, το γάμο, τη φύση, τον πόλεμο, τον πόνο, την ξενιτιά μέχρι την δουλειά, την οικογένεια και την θρησκεία. Τραγούδια με βαθύ νόημα, με όμορφα λόγια με φοβερούς παραλληλισμούς.

Βλέπεις σε άλλους τόπους στην Ελλάδα (όπου έχω πάει και το έχω δει με τα μάτια μου), από Κρήτη μέχρι Βόρεια Ελλάδα, Αιγαίο, Ιόνιο, Θεσσαλία, Ήπειρο, Θράκη όλοι μα όλοι οι τόποι να κρατάνε την παράδοση τους στην μουσική, στα πανηγύρια και στα έθιμα τους. Το εντυπωσιακό μάλιστα είναι πως σε όλους τους τόπους την παράδοση την κρατάνε οι ΝΕΟΙ. Ξέρουν τι σημαίνει παράδοση και τι σημαίνει σκυλάδικο .
Υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις όπου δεν έχουν καταφέρει να διαλύσουν τα παραδοσιακά πανηγύρια, όπως αυτό του Αι Συμιού, της Αγι’Αγάθης και κάποια μικρά πανηγύρια σε χωριά.

Δυστυχώς με λύπη μου διαπιστώνω ότι κάθε καλοκαίρι όλο και πιο έντονα τα περισσότερα παραδοσιακά πανηγύρια στην περιοχή μας διαλύονται. Πραγματικά δεν σου κάνει όρεξη να πας γιατί αυτό που βλέπεις σε θλίβει και σε στενοχωρεί.
Συμπέρασμα :
1ον Ότι συνοδεύεται από τον ήχο του κλαρίνου ή του βιολιού δεν σημαίνει ότι είναι και ΠΑΡΑΔΟΣΗ.
2ον Ίσως είμαστε απ’ τους λίγους τόπους στην Ελλάδα όπου η νέα γενιά (υπάρχουν και εξαιρέσεις) δεν είναι περήφανη για την παράδοσή της και την διαλύει
3ον Καλλιτέχνες, μάθετε μας να ακούμε τα καλά. Αν θέλετε μπορείτε.

 
Διαφήμιση