headerphoto
Διαφήμιση
Ο τελευταίος αποχαιρετισμός ...... PDF Εκτύπωση E-mail
Τρίτη, 13 Φεβρουάριος 2018 20:57

Φωτογραφία του Michalis Xevgenis.

 

Μπαμπά μας,

Ήρθε η ώρα σου! ήρθε η ώρα να πούμε το τελευταίο αντίο, κι είναι τόσο δύσκολο! Πονάει η ψυχή μας! Σε θεωρούσαμε αεικίνητο!
Δεν τα κατάφερες να μείνεις εδώ μαζί μας για πολύ ακόμα, όπως όλοι ευχόμασταν! Κατάφερες όμως να δημιουργήσεις μια οικογένεια με τη γυναίκα σου Γιώτα, με τρία παιδιά και επτά εγγόνια!

Η ζωή σου ήταν δύσκολη, πάλεψες με όπλο τα χέρια σου και τη δύναμη της ψυχής σου για να μην μας λείψει τίποτα. Δεν ήθελες τίποτα για τον εαυτό σου! Ήσουν πάντα ολιγαρκής και καλόβολος! Δούλεψες όμως σκληρά για να φροντίσεις την οικογένειά σου! Πρόσφερες με τον τρόπο σου και σε όσους ανθρώπους είχαν ανάγκη τη βοήθειά σου!

Σε θυμόμαστε να φεύγεις ξημερώματα και να γυρνάς αργά το βράδυ από τα γύρω χωριά, αποκαμωμένος από την κούραση! Πόσες φορές ήρθες μούσκεμα απ τη βροχή! Πόσες φορές τα χέρια σου είχαν πληγές! Ακούγαμε την κορδέλα σου να δουλεύει κόβοντας ξύλα, αλλά πιο πολύ θυμόμαστε ότι το τραγούδι σου ήταν πιο δυνατό από το θόρυβο της μηχανής!

Δεν παραπονέθηκες ποτέ, ούτε για κούραση ούτε για το αν υπήρχε φαγητό έτοιμο όταν γυρνούσες. Θα φάω ότι υπάρχει έλεγες! Ούτε για αρρώστια παραπονέθηκες!
Δεν μας είπες ποτέ αν σε πικράναμε για κάτι! Δεν ανταλλάξαμε άσχημη κουβέντα!

Δεν μας κούρασες σε τίποτα, ήσουν αθόρυβος! Τον τελευταίο χρόνο, μας έλεγες «προσέξτε τον εαυτό σας και τα παιδιά σας, ότι μπορούσα έκανα, εγώ τελείωσα! Δεν μπορώ να προσφέρω τίποτα στην οικογένειά μου πια, δεν μπορώ να οδηγήσω το φορτηγό μου, δεν μπορώ να φτιάξω τον κήπο μου, δεν μπορώ να παίξω κλαρίνο… δεν μπορώ!!»

Κι όμως πατέρα, σε ευγνωμονούμε για τη φροντίδα σου, για την αγάπη σου και γιατί στο χωριό μας στην Αράχοβα χάρη και σε σένα έχουμε τα δικά μας καταφύγια, τα δικά μας σπιτικά! Ναι! έκανες ότι μπορούσες, Σε όλους προσέφερες ό,τι καλύτερο, μας φρόντισες και σ ευχαριστούμε γι αυτό!
Και θα συνεχίσεις να μας προσφέρεις… μέσα από τις αναμνήσεις μας !!

Πώς να ξεχάσουμε τον καθημερινό μόχθο σου! Τα υπέροχα παιδικά μας χρόνια στο μύλο του πατέρα σου, του παππού του Τέλιου! Τις βόλτες στο ποτάμι! Πώς να ξεχάσουμε το ψάρεμα στο ποτάμι μαζί σου! Τις βόλτες με το φορτηγό σου! Πώς να ξεχάσουμε όλα τα ωραία που μας έχεις φτιάξει με τα χέρια σου από ξύλο και μας τα έχεις χαρίσει!
Πώς να ξεχάσουμε τα αυθόρμητα γλέντια με το κλαρίνο σου! την μεγάλη σου αγάπη!
Πώς να ξεχάσουμε τα δάκρυα στα μάτια σου κάθε φορά που μας αποχαιρετούσες!

Ακόμα και τις τελευταίες μέρες σου, δεν είπες ΓΙΑΤΙ! Δέχτηκες το τέλος σιωπηλά! Η μόνη ιδιοτροπία σου ήταν το νερό! Αναζητούσες το κρύο και μοναδικό νερό της ΑΡΑΧΟΒΑΣ! Αναζητούσες τις κρανές, τον κήπο σου, το μύλο σου, το σπιτικό σου, τους συγχωριανούς σου, το χωριό σου που τόσο αγάπησες! Τον δικό σου μικρό κόσμο!

Τα τελευταία λόγια στα παιδιά σου ήταν «ώρα σας καλή, να προσέχετε!» και δάκρυσες!
Λυγίσαμε στο τελευταίο βλέμμα σου! Αυτό το πονεμένο κοίταγμα του τελευταίου αποχαιρετισμού μας σημάδεψε τις καρδιές μας!

Πόσο θα μας λείψει να μας καλωσορίζεις κάθε φορά που ερχόμαστε στο χωριό!
Να σε βλέπουμε στην πολυθρόνα σου δίπλα στο τζάκι! Να σε βλέπουμε στον κήπο να παλεύεις με χαρά όλη μέρα και να μας φέρνεις το βράδυ όλα τα καλούδια!

Σε αποχαιρετάμε όλοι με μια όμορφη σκέψη για σένα.
Καλό ταξίδι! από την Κατερίνα σου, τη Γεωργία σου και τον Τέλη σου
Καλό Ταξίδι! από τη γυναίκα σου Παναγιώτα που θα της λείψει πολύ η συντροφιά σου

Καλό Παράδεισο πατέρα Κώστα Τσαρούχη

 

 
Διαφήμιση