headerphoto
Διαφήμιση
Το παράδοξο τέλος του Γιάννη της Φανιώς PDF Εκτύπωση E-mail
Τρίτη, 13 Φεβρουάριος 2018 16:57

 

epsipea_mesologgi_onairnews4

Γράφει ο

Σωτήρης Ι. Κωτσόπουλος *

 

Ο Γιάννης ήταν ένας μεγαλόσωμος νέος με δυνατά χέρια που κάποτε μάλιστα μαθήτευσε για λίγο κοντά στο γερο- Μπόνα το σιδερά, στο Μεσολόγγι. Στην αγορά βοηθούσε σηκώνοντας βάρη. Στην πόλη ήταν περισσότερο γνωστός σαν βοηθός της φιλαρμονικής του δήμου στις δημόσιες εμφανίσεις της στην πλατεία υπό τη διεύθυνση του μουσικού Κονιδάρη. Ο τριαντάχρονος Γιάννης κουβαλούσε από το Πολυτεχνική Σχολή (κτίριο Κυριαζή) στη πλατεία και έστηνε τα αναλόγια των μουσικών.  Περπατούσε με ασταθή βηματισμό και μπορούσε να πάθει επιληπτική κρίση ή να σωριασθεί μεθυσμένος οπουδήποτε στη πόλη.  Τότε η Φανιώ, μητέρα του, ειδοποιημένη και κουτσαίνοντας η ίδια έσπευδε να τον περιμαζέψει με ένα ξύλινο καρότσι που είχε για το σκοπό αυτό. Ο Γιάννης τα κουτσόπινε στη ταβέρνα του Σουλιώτη στην οδό Λορδου Βύρωνος και τότε έβγαινε στο δρόμο τραγουδώντας άναρθρα και μεγαλόφωνα. Τα παιδιά διασκέδαζαν να τον πειράζουν και αυτός τα κυνηγούσε. Όταν ήταν μικρός ποτέ δεν πήγε στο σχολείο ‘γιατί δεν έπαιρνε τα γράμματα’. Ο πατέρας, Παναγιώτης Μιχαλόπουλος , η Φανιώ και ο Γιάννης ζούσαν στο περιθώριο της μικρής πόλης. Δυο αδελφές έφυγαν νωρίς  από την οικογένεια.   

 

Σε κάποια στιγμή της Γερμανικής κατοχής ένας μεθυσμένος Γερμανός στρατιώτης χτύπησε τη πόρτα του σπιτιού τους. Ο Γιάννης νομίζοντας ότι ‘είχε πάει για τη μητέρα του’ τον άρπαξε και τον πέταξε απέναντι στο χαντάκι μπροστά στο μαγαζί του Λάκη Στέλλα. Του πήρε επίσης το πηλίκιο και το πιστόλι και τα πήγε στη commandatur στο κτήριο του δημαρχείου. Εκεί φέρεται να είπε ‘Πέστε σ’ αυτούς που κυβερνάνε να μαζέψουν αυτά τα τσογλάνια να μην μπαίνουν στα ξένα σπίτια’. Οι Γερμανοί τον συνέλαβαν και τον έστειλαν στις φυλακές Αγρινίου όπου κρατούνταν ύποπτοι για αντίσταση. Στις φυλακές αναφέρεται ότι τον επισκέφθηκε ο Μεσολογγίτης Σπύρος Μπακανδρέας ο οποίος δεν βρίσκεται στη ζωή εδώ και πολλά χρόνια.    

 

Στις 30 Ιούλιο του 1944 μετά από σαμποτάζ των ανταρτών στο τραίνο κοντά στα Καλύβια Αγρινίου όπου σκοτώθηκαν 8 Γερμανοί στρατιώτες η διοίκηση τους αποφάσισε σε αντίποινα να εκτελέσουν 60 ομήρους από τις φυλακές Αγρινίου. Την επομένη έγινε η επιλογή στην οποία δεν περιελήφθη ο Γιάννης. Αυτός όμως βλέποντας κάποιον γνωστό του από τη φυλακή, που προφανώς κλαίγονταν για την οικογένεια του, τον τράβηξε από τη σειρά και πήρε αυτός τη θέση του. Τους Γερμανούς δεν τους ένοιαξε. Αυτοί ενδιαφέρονταν για αριθμούς. Έτσι ο Γιάννης οδηγήθηκε στο απόσπασμα στο σταθμό των Καλυβίων, ένας ανάμεσα στους 59 (σε έναν για το οποίο φαίνεται ότι είχε μιληθεί ο Τολιόπουλος, επικεφαλής των εκτελεστών ταγματασφαλιτών, επετράπη να ‘το σκάσει’ ).   

 

Η πληροφορία  για την ασυνήθιστη πράξη αυτοθυσίας του Γιάννης της Φανιώς έμεινε άγνωστη μέχρι το 1983 όταν την παρουσίασε στην εφημερίδα ‘Ελευθερία’ ο Τάκης Μπέτσος και τη συμπλήρωσε αμέσως μετά με επιστολή του ο Σπύρος Κανίνιας.

 

Από τα ονόματα των εκτελεσθέτων στο μνημείο στον τόπο του μαρτυρίου λείπει αυτό του Γιάννη της Φανιώς (Μιχαλόπουλος). Για την ακρίβεια από τα ονόματα των 59 μαρτύρων  λείπουν δυο, το ένα είναι σίγουρα του Γιάννη. Στο περιθώριο έζησε ο Γιάννης, στο περιθώριο έχει βρεθεί και στη μνήμη μας των νεκρών της κατοχής. Σε παλιότερες εποχές ο Γιάννης θα ήταν υποψήφιος για αναγνώριση ως ‘Δια Χρηστόν Σαλός’.

 *Καθηγητής Ψυχιατρικής  και Διευθυντής του Κέντρου Ημέρας Με Αυτισμό Μεσολογγίου από τόν Πλάτανο Ναυπακτίας

 

ΦΩΤΟ:1)φωτογραφία της ίδιας περιόδου (Ιανουάριος 1944) του Αντιστράτηγου Hartwig von Ludwiger ( πάλι εδώ με τα κιάλια), διοικητή της 104 Jäger Division( Μεραρχίας Κυνηγών) που είχε έδρα τότε το Αγρίνιο, μαζί με το επιτελείο του.

ΦΩΤΟ2)Αγρίνιο περίοδος κατοχής, καλοκαίρι, ερημιά. Καμιόνι των Ναζί στην τότε οδό Μεσολογγίου (πεζόδρομος Χαριλάου Τρικούπη σήμερα).

Ευχαριστούμε τον Εκπαιδευτικό και ιστορικό ερευνητή, κ. Αλέξη Κατεφίδη 

 
Διαφήμιση