headerphoto
Διαφήμιση
Τα παγανά PDF Εκτύπωση E-mail
Τετάρτη, 03 Ιανουάριος 2018 19:25

 

 Φωτογραφία του Βασίλης Κανέλλος.

 

 

Γραφει ο Βασίλης Κανέλλος*

Εκπαιδευτικός 

Προεδρος του Συλλόγου απανταχού Γραμμενιοξυωτών Nαυπακτίας

«...Τα καλικαντζούρια, τα παγανά όπως τα λέει ο λαός μας, είναι οι βρυκολακιασμένες ψυχές των στρατιωτών του Ηρώδη, η παγάνα δηλαδή που ξαπόστειλε ο κακούργος βασιλιάς για την εξόντωση του Χριστού μας και έσφαξαν χιλιάδες νήπια της Ιουδαίας. Η κατάρα αυτή της παιδοκτονίας τα αναγκάζει να τριγυρίζουν αιώνια στα τάρταρα κι εκεί να ροκανίζουν λυσσασμένα με τα δόντια τους το μεγάλο δέντρο που ακουμπάει η γης. Κι απάνω στην κρίσιμη ώρα που λιανεύει το δέντρο, το διώχνει με ένα αυστηρό πρόσταγμα ο Χριστός, παραμονή των Χριστουγέννων και ξεκουμπίζονται τα παγανά πάνω στη γη. Για ένα δωδεκαήμερο που μένουν στη γη, το δέντρο ξαναγίνεται όπως πριν. Τη μέρα τα παγανά κρύβονται και τη νύχτα τριγυρίζουν παντού. Μόλις λαλήσουν τα κοκόρια κρύβονται πάλι. Ξαναγυρίζουν στα τάρταρα του Σταυρού, την παραμονή των Φώτων, που αγιάζονται τα νερά και ξεμαγαρίζει ο τόπος...».
Έτσι τέλειωσε ο δάσκαλος τη διήγησή του για τις άγιες μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Ήταν η μέρα που θα κάναμε διακοπές κι εμείς τα μαθητούδια ακούγαμε συνεπαρμένα τα λεγόμενά του και προπάντων αυτά που μας έλεγε για τα παγανά. Τώρα ποιος θα τολμούσε να ξεμυτίσει πριν ξημερώσει για να πει τα κάλαντα! Ο Γιώργος, ο συμμαθητής μας , βρήκε το κουράγιο να ρωτήσει το δάσκαλο πού βρίσκεται αυτό το δέντρο που κρατάει ολόκληρη γη. Ο δάσκαλος ήρεμα του απάντησε ότι αυτά που είπε είναι μια λαϊκή παράδοση κι ότι το δέντρο βρίσκεται πολύ κοντά μας, μέσα στο χωριό.
- «Πόσο κοντά κύριε;» ξαναρώτησε με αγωνία ο συμμαθητής μου. Κι ο δάσκαλος για να τον φοβερίξει να διαβάζει περισσότερο του απαντά:
- «Στο μεγάλο το ρέμα, που παρατάς τα μαθήματα και όλη μέρα χαζεύεις στήνοντας τσακαλόνια και κυνηγάς με το λάστιχο γμαρότσιονα!» Ο Γιώργος, όχι μόνο στις διακοπές αλλά και πολύ καιρό έκαμε να ξαναπατήσει εκεί. Βλέπετε ...ο φόβος φυλάει τα έρμα.

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ


Γεννήθηκε το 1956 στη Σπερχειάδα Φθιώτιδας. Ο πατέρας του καταγόταν από τη Γραμμένη Οξυά Ναυπακτίας και η μητέρα του από τη Στάγια (Πλάτανο). Τέλειωσε το Δημοτικό και το 6τάξιο Γυμνάσιο στη Σπερχειάδα. Σπούδασε παιδαγωγικά στην Παιδαγωγική Ακαδημία Λαμίας και στη συνέχεια υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως έφεδρος αξ/κός Τεθωρακισμένων. Το 1979 διορίστηκε δάσκαλος και υπηρέτησε σε αρκετά σχολεία της Δυτικής Φθιώτιδας. Από το 1996 μέχρι το 2011 που συνταξιοδοτήθηκε υπηρέτησε ως δ/ντής στο 2ο Δημ. Σχολείο Σπερχειάδας (Πάππειο).

Το 1980 υπήρξε ιδρυτικό μέλος και ταμίας του Εκπολιτιστικού-Εξωραϊστικού Συλλόγου Σπερχειάδας. Από το 1991 μέχρι το 1998 διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. και αντιπρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου Σπερχειάδας. Ασχολήθηκε με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και εκλέχτηκε επί 4 τετραετίες δημοτικός σύμβουλος στους Δήμους Σπερχειάδας –Μακρακώμης. Στο διάστημα αυτό διετέλεσε αντιδήμαρχος, πρόεδρος, αντιπρόεδρος και γραμματέας του Δημοτικού Συμβουλίου καθώς και εντεταλμένος δημοτικός σύμβουλος πολιτιστικών.

Διετέλεσε επίσης:

Μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Δασκάλων-Νηπιαγωγών Φθιώτιδας.
Πρόεδρος Σχολικών επιτροπών Πρωτ. Εκπ/σης Σπερχειάδας.

Πρόεδρος & Αντιπρόεδρος του Συλλόγου απανταχού Γραμμενιοξυωτών. 

Είναι μέλος του Ομίλου Φθιωτών λογοτεχνών και συγγραφέων.

Έχει γράψει ή συγγράψει επτά (7) βιβλία, καθώς και δεκάδες άρθρα και δοκίμια με θέματα τοπικής ιστορίας και λαογραφίας που έχουν δημοσιευθεί σε τοπικές εφημερίδες και περιοδικά. Έχει λάβει μέρος ως εισηγητής σε ημερίδες και σε πανελλήνια και τοπικά συνέδρια, ενώ συνέβαλε και στην οργάνωση και λειτουργία του Μουσείου Ιστορίας-Λαογραφίας «Αθανάσιος και Μαίρη Ακρίδα».

Είναι παντρεμένος με τη Σπυριδούλα Σκούρα, συνταξιούχο ιδιωτική υπάλληλο, με την οποία απέκτησαν 3 παιδιά: Τη Ρωξάνη, το Θανάση και τον Κων/νο

 

 
Διαφήμιση