headerphoto
Διαφήμιση
Πάνος Πανάνης:'' η κουτσή γριά'' από τήν Μικρά Ασία PDF Εκτύπωση E-mail
Κυριακή, 05 Νοέμβριος 2017 20:02

 

Γράφει η Μάρθα Ασημακοπούλου

 

 

Ο Πάνος ο Πανάνης , έτσι τον λέγαμε .
Ήρθε στη Ναύπακτο το '22, δεκαπεντάχρονο προσφυγάκι .Υποδυόμενος την κουτσή γριά, κατάφερε να γλιτώσει τη σύλληψη και τα τούρκικα τάγματα εργασίας {αμελέ ταμπουρού }που έστειλαν εκείνα τα χρόνια, πάνω από 250.000 Έλληνες στο θάνατο ! Ορφανός από πατέρα . Είχε χαθεί στη Μ.Ασία .
Ήταν ψηλός , ωραίος άνδρας ! Έμενε στο συνοικισμό με την αδερφή του Διαμαντούλα , χήρα. Ο άνδρας της είχε σκοτωθεί κι αυτός στον πόλεμο !
Σαν να την βλέπω . Σε μεγάλη πια ηλικία , καθισμένη σε μια καρέκλα στην αυλή, μπρος στο σπίτι της.
Κάποιο πρόβλημα στα μάτια, την έκανε να έχει πάντα στην τσέπη της ρόμπας της ένα κολλύριο και ζητούσε από όποιον περνούσε να της στάξει σταγόνες .
Ήρεμη , όπως οι άνθρωποι που έχουν επιβιώσει από μεγάλ ες φουρτούνες !
..........Τέλος δεκαετίας του '50 ........
Ό,τι και να πεις, εμείς ήμασταν παλιόπαιδα ...
Τα μεγαλύτερα μπροστά και τα μικρότερα ακολουθούσαμε. Σφηκοφωλιά και βάλε ...
Σαν σε άτυπη συμφωνία , του στήναμε καρτέρι κάθε απομεσήμερο, στη συμβολή της Βαρδακουλά με την Τολμίδου {στενό φωτ. Κουρμούση } .
Πως είναι εκείνα τα ρολόγια του τοίχου με τον κούκο ;
Έτσι και 'μείς.
Κεφαλάκια μεγάλα και μικρότερα, κρυμμένα σε γωνίες, μισάνοιχτες πόρτες και παντζούρια .
Τα'πινε ο δόλιος. Ίσως για να ξεφύγει απ'τα σεκλέτια του, τους καημούς τα βάσανά του και το άδικο !
Τρικλίζοντας, ανέβαινε το σοκάκι για τα Προσφυγικά.
Βάσταγε μια άδεια μπουκάλα , πασχίζοντας να κρατήσει ζωντανό , το γλυκό φευγιό της μέθης !
Τον περιμέναμε και εν χορώ, το Ιταλικής προελεύσης άσμα , <<Ντο- Ρε -Μι μπανάνα >> και μετά <<Πάνοοοοοο, κάνε τακουνάκι >>,φράση που τον τρέλαινε .
Ίσως να του θύμιζε την<< κουτσή γριά >> ! Που να ξέραμε εμείς τότε ....
Διπλωνόταν στα δυο, άρπαζε από το χωματόδρομο, πέτρες, χαλίκια, άμμο και προσπαθώντας να ισορροπήσει , τα εκσφενδόνιζε προς όλες τις κατευθύνσεις απ' όπου έρχονταν οι φωνές .
Μαζί ,εκσφενδόνιζε και βρισιές για μας και για όλο μας το σόι .
Εμείς γελούσαμε --γελούσαμε και μαζεύοντας μέσα τα κεφάλια μας, τρέχαμε να κρυφτούμε .
Μας άρπαζαν οι μανάδες μας απ'το αυτί, το τσουλούφι ή ό,τι βρίσκαν πρόχειρο, να μας μαλώσουν, να μας ορμηνέψουν και να εισπράξουν , μαζί με τη μετάνοιά μας, την υποσχεση πως δεν θα το ξανακάνουμε .
Εις μάτην . Την άλλη μέρα , άντε το πολύ την παρ'άλλη, τα ίδια θα κάναμε .
Α ρε Πάνο ........
Τώρα που τα σκέφτομαι....
Πολύ θα'θελα τότε, να με είχες γραπώσει και να μου αστράψεις δυο χαστούκια ξεγυρισμένα, σε μένα και στην υπόλοιπη πιτσιρικαρία .
Έτσι θα σου ξεπλέρωνα κάτι λίγες συγνώμες από τις πολλές που σου χρωστώ !
Αλλά βλέπεις , εγώ ήμουν παιδί και είχα φτερά στα πόδια .... Ενώ εσύ , ώδευες προς την έξοδο, παραπατώντας ....

Φωτογραφία: 1936 Οβρεόλακα .Φαίνεται το συγκρότημα των νεόδμητων προσφυγικών κατοικιών.

 
Διαφήμιση