e-nafpaktia.gr

Γεννήθηκε στο Βελενίκο Φωκίδας όπου και μεγάλωσε με τα έξι αδέρφια της και τους γονείς τους.

Η κλίση της για το τραγούδι ήταν φανερή από τότε που ήταν μαθήτρια του δημοτικού.

Ένα από τα άτομα που της ενίσχυσαν το ταλέντο της αυτό, ήταν η δασκάλα που είχε στο δημοτικό, η οποία είχε σπουδάσει και μουσική.

Αυτή μίλησε στους γονείς της λέγοντάς τους πως θα ήταν άδικο να χαθεί και να μην αξιοποιηθεί ένα τέτοιο ταλέντο και να μην γίνει επαγγελματίας τραγουδίστρια. Επικαλέσθηκε μάλιστα τις καλές αμοιβές που θα είχε, συγκρίνοντας με τις δικές της που είχε κάτσει τόσα χρόνια στα θρανία .

Οι γονείς της βέβαια ήταν αρνητικοί σε μια τέτοια προοπτική αν και οι δυο τραγουδούσαν ωραία, και υπήρχε και ένας επαγγελματίας θείος, ο Κώστας Κούτρας, που έπαιζε σαντούρι.

Το 1957 που τελείωνε το δημοτικό σχολείο η Σοφία, στην γιορτή του Ιουνίου (στο τέλος της χρονιάς) τραγούδησε το "Γεροδήμο" πολύ ωραία.

Ωστόσο είχε ήδη καθιερωθεί στο χωριό ως τραγουδίστρια.

Η Σοφία Κολλητήρη εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε πάλκο στις 12 Δεκεμβρίου στο πανηγύρι του Αγίου Σπυρίδωνα (ενός διπλανού χωριού) και χάλασε κόσμο. Ήταν μόνο 13 χρονών! Το πρώτο μερίδιο (χαρτούρα) που πήρε από το τραγούδι η Σοφία ήταν από αυτό το πανηγύρι, 370 δραχμές.

Ήταν αρκετά χρήματα και τα έδωσε στον πατέρα της να ψωνίσει για την οικογένειά της τα Χριστούγεννα.

Έτσι, σιγά - σιγά άρχισε η Κολλητήρη να μαθαίνεται στα γύρω χωριά της Φωκίδας και να τραγουδάει στους γάμους και τα πανηγύρια.

Την επόμενη χρονιά η φήμη της έφθασε στο Αγρίνιο και άρχισε να έχει προτάσεις από πανηγύρια της Αιτωλοακαρνανίας.

Είχε δουλέψει ήδη δύο καλοκαίρια και είχε μπει καλά στην δουλειά. Στις 10 Φεβρουαρίου του 1958 βρέθηκε μαζί με το συγκρότημα του Νίκου Καλτσά στο πανηγύρι της Ακράτας.

Στην Ακράτα εκείνη την χρονιά έπαιζαν πέντε συγκροτήματα, του Γιώργου Παπασιδέρη με κλαρίνο το Παναγιώτη Πέππα, του Κοκοντίνη μαζί με τον Δημήτρη Ζάχο, του Κόρου με τον Σκαφίδα και του Φώτη Χαλκιά.

Η μικρή Σοφία ξάφνιασε όλο το χωριό με την τόσο ωραία και δυνατή φωνή της. Μάλιστα έλεγε και το "Σελίμπεη". Το πρωί, ενώ τ' άλλα συγκροτήματα είχαν σχολάσει, ο Παπασιδέρης πήγε στην ταβέρνα που τραγουδούσε η Σοφία. και ζήτησε να της μιλήσει.

Αυτή όμως ή ντρεπόταν ή φοβόταν το θείο της (σαντούρι) και δεν πήγε.

Ο Παπασιδέρης περίμενε μέχρι που τελείωσαν και της συστήθηκε. Δεν τον γνώριζε προσωπικά, αλλά τον είχε ακούσει και τον είχε ως πρότυπο.

Τη ρώτησε αν ήθελε να πάει μαζί του στην Αθήνα για να ηχογραφήσει το "Σελίμπεη" που το έλεγε τόσο ωραία.

Αυτό ήταν κάτι που το ήθελε όσο τίποτα άλλο. Να άκουγε τον εαυτό της στο ραδιόφωνο.